KaPkAPp's profile_ ▂ ▃ ▆ ▇ K ā P k A p P...PhotosBlogLists Tools Help

KaPkAPp ..

_ ▂ ▃ ▆ ▇ K ā P k A p P ™ ☆★ Laure거®

~ ช่ อ ง ว่ า ง >>... . ...<<My Space
KaPkApP  
Photo 1 of 6
5/22/2007

แก๊ป แก๊ป กับเรื่องราวที่ผ่านมามากมาย

 

    23 พฤษภาคม 2550 

ฝึกงานเสดแล้วววววว 

ดีใจมากๆ หลังจากที่เหน็ดเหนื่อยเป็นเวลาถึง 2 เดือน ถึงเวลาแล้วที่เราจะกลับไปที่เดิมของเราซักที เย้ๆ 

การฝึกงานได้รับประสบการณ์มากมาย หลายหลาก และรู้ว่า ชีวิต มันยากลำบากจริงๆนะ ไม่อยากเรียนจบเลย ให้ตายสิ อยากเรียนไปเรื่อยๆ ชีวิตไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมากมาย มีความสุขไปวันๆ แต่ก็นะ อยากมีเงินใช้เอง เห้อ เอายังไง ชีวิตตู 

ขี้เกียจทำแล้วงะ ภาพยังไม่เสดเลยเนี่ย555 ช่างมัน

-------------

ค คิ คิด คิดถ คิดถึ คิดถึง .... จังเลย

  คิดถึงคนอยู่ไกล๊ไกล เค้าจารู้ไหมน้า

ขอย้ำคำเดิม

 เราต้องมีโอกาศเจอกันอีก ชัวร์ๆอยู่แล้ว

...........

เราอยู่ที่เดิม อยู่มานานแล้ว อยู่ที่เดิมตั้งแต่วันแรกที่เจอ และตลอดไป สัญญา จิงๆนะ

เห้อออออออออ

จากลับบ้านแระ เปิดเทอมเจอกานเพื่อนๆ   

 

5/1/2007

แก๊ปแก๊ป คิดถึงงงงโคตรรร

 

 

 

1 พฤษภาคม 2550

วันนี้ได้อัพเสปซแล้วละ ปล่อยดองมาหลายอาทิตย์

ตั้งใจมานานแล้วว่าจะอัพเรื่องนี้นั่นก็คือ เรื่องเกี่ยวกับ

วิทยาเขตสารสนเทศเพชรบุรี

รวมๆแล้วก็จากมาประมาณ 2 เดือนแล้วละ ที่จากมา คิดถึงมากๆเลยละ แปลกนะตอนที่อยู่ด่ามันกันจังว่า "กันดาร" แต่พอรู้ว่าต่อไปคงไม่ได้อยู่แล้ว มันหวิวๆ พิกล

ต่อไปคงไม่ได้ไปเรียนที่นั่นอีกแล้ว ทุกๆอย่างจะเก็บมันไว้เป็นความทรงจำ

คิดๆแล้วก็ใจหายนะ

คิดถึงมะก่อนที่เราตื่นสายๆ ปั่นจักรยานไปเรียนแบบหัวเปียกๆ

คิดถึงคางคก อึ่งอาง ที่ตายปีละหลายแสนตัวที่วิทยาเขตแห่งนี้เพราะโดนเหยียบ แบนแต๋นแต๋

คิดถึงอาคารเรียน คิดถึงถนน ต้นไม้ ใบหญ้า และอินเตอร์เน็ต 55555

คิดถึงพี่เหมี่ยวพี่แป้น คิดถึงป้าเฉื่อย คิดถึงแม้ค้าที่นั่น และคิดถึงหมาและแมวที่หอ

คิดถึงหิวหิน และผัดไทยแสนอร่อย ที่กลบดารยามลำบาก ไม่มีอะไรกิน

คิดถึงห้องสมุด ที่ไม่เคยเข้าไปเลย 555

คิดถึงอาจารย์สุดที่รัก รักที่สุด ทุกคน ที่สั่งไฟนอลโปรเจค อย่างบ้าระห่ำ แต่มันก็ทำให้เราได้อะไรดีๆกลับไปเยอะเลยทีเดียว

คิดถึง คณะข้างเคียงทั้ง 2 คณะที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาโดยตลอด

คิดถึงที่บีคนคุมหอโว๊ย แล้วก็  คุณกระเทยคนนั้น พวกเรายังจำคุณได้ดี

คิดถึงร้านอาหารหลังมอทุกร้าน สำหรับตอนนี้ ต้องขอขอบคุณมากที่ทำให้เราสามารถอยู่รอดมาจนวันนี้ ขอบคุณมากๆค่ะ

คิดถึงเมทร่วมห้อง และเพื่อร่วมแก็งค์ที่แสนจะบ้าบอทุกคน ที่ทำให้พันทิพามีวันนี้ค่ะ 5555

คิดถึงญาติๆทุกคน สมาพันธ์ทุกสมาพันธ์ที่เคยสังกัดทุกสมาพันธ์ คิดถึง น้องรหัส หลานรหัส(ไม่มีโว๊ย) น้องฮับ หลานฮับทั้ง2 พี่เอ็นดู พี่อยากเอ็นดู น้องเอ็นดู และน้องที่อยากเอ็นดูทุกคนด้วย 55555

คิดถึงน้องๆ พี่ๆ เพื่อนๆ คณะ ICT ที่แสนจะเถื่อนๆ ปอนๆของเรา อยู่กันมาจะครบ 5ปีแล้วนะเนี่ย สู้ต่อไป ไอ้มนุษย์คำเมือนแมน

สุดท้ายนี้ คิดถึงเรื่องราว ตั้งแต่ ปี1 - ปี3 ที่ผ่านเรื่องราวมามากมาย มีทั้งสุขและทุกข์คละเค้ากันไป อยากบอกว่าคิดถึงมากๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

ขอบคุณ วิทยาเขตแห่งนี้ทำให้มีเรื่องราวดีๆมากมาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณ   

 

4/17/2007

แก๊ปแก๊ป กับฤดูแห่งการเปลี่ยนแปลง

 

ทำ ไ ม ชี วิ ต ต้ อ ง มี ก า ร เ ป ลี่ ย น แ ป ล ง อ ยู่ เ รื่ อ ย เ ล ย น ะ

 -----------------------------------------------------------------------------------------------

 เคยคิดเหมือนกันกะเรามั่งไหมอะ คนเราเกิดขึ้นมา ผ่านพบผู้คนมากมาย

เรื่องราวต่างๆมากมายเกิดขึ้นและหายไป

 ผู้คน เกิดขึ้น เกิดเรื่องราว ผ่านไป ผ่านมา เลิกหาย ตายจาก

เป็นสัจธรรมที่เกิดขึ้นอยู่เป็นอาจิน

แล้วทำไมถึงเป็นแบบนั้น

 คนเราทำไมไม่เหมือนต้นไม้นะ ที่เมื่อฝังรากลึกลงที่ไหนแล้ว

มันก็จะอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องจากไปไหนอีกเลย มันอยู่ตรงนั้น

 ไป จนกว่าซักวันนึง จะหมดอายุขัยของมันเอง

 ส่วนมนุษย์เราก็ดิ้นรน เดินมาเดินไป

มันเหนื่อยนะ

ทำไมไม่อยู่กะที่เหมือนต้นไม้บ้างนะ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยไงละ

 แต่คิดดูอีกที ไม่เอาหรอก

 เรามนุษย์ก็คือมนุษย์อยู่วันยังค่ำ

มนุษย์ก็คือมนุษย์

 ไม่สามารถจะเป็นต้นไม้ได้

เหมือนกับที่เราเป็นตัวของเราอยู่แบบนี้ อยากเป็นเหมือนใครๆ

 อยากได้อะไรๆ ที่ไม่มีวันสิ้นสุด

แต่เราก็ทำได้เท่านี้ เท่าที่เราเป็น

 แล้วเราไม่สามารถเป็นได้ เพราะอะไรละ

เพราะเราไม่รู้จักพอไงละ

 มันก็เป็นซะแบบนี้แหละนะ มนุษย์เรา

เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆเหมือนฤดูกาล

ดีบ้าง ร้ายบ้าง แต่ยังไง เราก็ผ่านได้จนได้แหละน่ะ

--------------------------------------------------------------

วันนี้นั่งรถผ่านถนนราชดำเนิน ลองมานั่งคิดๆดู

โลกเราเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆจิง

ลองนึกดูเล่นๆซิ ที่ตรงนี้

ซัก สิบปีที่แล้ว เป็นอย่างไร มีอะไรที่เปลี่ยนไปมั่ง

แล้วถ้า ซักร้อยปีที่แล้วละ ซักพันปีที่แล้วละ ที่ตรงนี้ที่เรายืนอยู่ เป็นยังไงนะ

มันคือความปลี่ยนแปลง หรือพัฒนาดีนะ

เอาง่ายๆ แค่ เราตอนอายุ 10 ขวบ

 เทคโนโลยีที่เจอมีอะไรมั่ง มือถือที่ไม่ค่อยมีคนใช้

คอมพิวเตอร์เครื่องช้าๆเก่าๆ กับแผ่นป๊อปปี้ดิสอันใหญ่ๆ

รถใหม่ที่สมัยนี้เรียกว่าเก่า มอไซค์เทน่า ใหม่สุดปราดเปรียวมากๆ

ทีวีที่จอ 21 นิ้วถือว่าใหญ่แล้ว เกมส์ยอดฮิตคือมาริโอ

 แบงค์กาโม่ในดวงใจ เพลงที่ฮิตคือเจอาร์+วอย ไม่ก็ลิฟท์กะออย ฟังเพลงที ต้องเทปเท่านั้นใช่ไหมละ

 นี่เท่าที่คิดออก เห้อ แค่ 10 ปี โลกเราก็ยังเปลี่ยนไปขนาดนี้

อีกซัก 100 ปี คงมีอะไรแปลกๆเหมือนกับสตาร์วอทออกมาแน่ๆ

อยู่ให้ถึงวันนั้นละกัน 555555555

นี่เพียงแค่สิ่งของ สถานที่ อะไรต่างๆที่เปลี่ยนไป

แล้วมีสิ่งๆนึง คุณคิดว่ามันจะเปลี่ยนไปไหม

นั่นคือ จิตใจของคุณไงละ

-------------------------

ปล. บทความนี้เขียนเอง คิดเอง ปราศจากการลอกเลียนแบบจากผู้ใด เข้าใจให้ถูกด้วย -_-"

 

 

 

 

 

 

 

 

4/7/2007

แก๊ปแก๊ป โดดเดี่ยวกลางเมืองใหญ่

 

                      

 
---------------------------------------------------
 โ ล ก ม นุ ษ ย์ ทำ ไ ม มั น ช่ า ง วุ่ น ว า ย เ ช่ น นี้ น ะ
---------------------------------------------------
 
ทำไมคนเราต้องเกิดมา ทำไมคนเราต้องมีชีวิต และทำไมคนเราต้องทำงาน (สำคัญสุด 5555)
 
ฝึกงานงะ เหนื่อยมาก ได้ไปทำที่บริษัท GMM TV ในส่วนของรายการ fivelive กะ OIC
บางคนบอกว่าแหม โชดดีจังได้ไปทำงานแกรมมี่ ได้เจอดาราเยอะแยะ แต่มันไม่จิงเหรอ
ไปแล้วไม่ค่อยได้ทำอะไร ไม่เหมือนกะเพื่อนๆที่คุยกัน เค้าได้ทำงานเยอะแยะ ดีออกได้ประสบการณ์จิงๆ
เหมือนพี่เค้ายุ่งๆแล้วก็ไม่ค่อยไว้ใจให้ทำเท่าไร เข้าใจอยู่เพราะว่าบริษัทเค้าใหญ่ถ้าทำออกมาไม่ได้ ก็คงไม่ได้
วันๆเลยนั่งชิวๆ มีได้ทำมั่งไม่ทำมั่ง
เข้างาน 10โมง (มีตอกบัตรด้วยนะ) กว่าพี่ๆในกองจะมา ล่ออไปบ่าย2
กว่าพวกคุณพี่จะกินข้าว กว่าพวกคุณพี่เค้าจะเดินลอยไปลอยมา รอฟิ่วทำงาน ก็ตกๆบ่าย 5 พอดี
แล้วเราก็เกือบเลิกงานพอดีเช่นเดียวกัน (เลิก 1 ทุ่ม) -*-
แล้วก็มีเพื่อนร่วมแผนกอีก 2 คนเป็นเด็กม.รังสิต นิเทศทั้งคู่ นั่งชิวจนสนิทกันได้ คิดดู
 
เอาเถอะ เด่วเล่าอะไรให้ฟัง
วันแรก ปฐมนิเทศก่อน พี่เค้านัดไป 9 โมง แต่กว่าจะได้ฟังพี่พูดก็ 10 โมงกว่า
รอคนๆคนนึงอยู่ ไอ้ตอนแรกเราก็ไม่รู้หรอกว่าใคร สรุปๆเดินเข้ามาเป็นจิ๊บ คีตภัทร ซะนั่น 
อึ้งไปกันทั้งห้อง ไม่คิดว่าจะเป็นเธอ เออ มีดารามาฝึกงานรุ่นเดียวซะนั่น
พี่เค้าก็เล่าความเป็นมาของบริษัทให้ฟังแล้วก็ทยอยส่งเด็กเข้าแต่ละแผนก
เข้าไปที่กองพี่เราปุ๊ปฮาปั๊ป เจอพี่ๆเด็กแนวทั้งนั้น คนนึงก็ ออฟโฟวทั้งหัว อีกคนเดคร็อกยาวลากตูด
มาปุ๊ปใช้เราเยี่ยงทาสให้ไปเบิกของคือกระดาษ A4 3ลัง A3 2 รีม พระเจ้าจาเอามาไงเนี่ย
แล้วก็มีงานพวกส่งของๆประมาณนี้ โอ๊ยปวดหัวกะการขึ้นลิฟท์ของแกรมมี่จิงๆ มี3 ระดับให้คุณเลือก -*-
วันนั้นกว่าจะกลับมาโห ล่อไป 2ทุ่มครึ่งเหนื่อยมาก
 
----------------------------------
วันที่สอง
รอคุณพี่เข้างานกันตอนบ่าย1 บ่าย2 ไม่มีอารัยทำอีกแล้วท่าน
นั่งชิว
ชิวๆ
ชิวโว๊ย
หมดไปอีก 1วัน
 --------------------------------------------------------------------------------------
วันที่สาม
ไม่ต่างจากวันแรก
ชิวๆชิว
แต่มีเรื่องที่ตื่นเต้นๆคือไปอักรายการ ไฟว์ไลฟ์เนี่ยแหละ
ตอนแรกมันจะให้แบงค์วงแคลซสัมภาษณ์เรากะเพื่อนๆทั้งหลาย แต่เราไม่เอาอะก้ว
สรุปแล้ว แบงค์มันเลยต้องไปสัมภาษณ์พี่เลี้ยงเราแทน 555
 --------------------------------------------------------------------------------------
วันที่4
ชิวอีกแล้วว
ไปขอลายเซ็นต์พี่โบให้พลอยน้อยมา
แล้วก็ เพิ่งรู้ว่า แกรมมี่แมร่งหลอกลวงจิงๆจากการได้ไปทำรายการให้
โพสต์ที่ทำเนี่ยก็กดกันเอง อยากได้อันไหนเยอะก็กดกันได้
สัมภาษณ์คนว่าชอบเพลงนี้ไหม ก็เด็กฝึกงานทั้งนั้นเล๊ยยยยยยย ที่โดน
พี่เเล้ยงเราบอกว่า อยู่ไปๆเด่วก็โดนเองสัมภาษณ์แหละ
เห้อออออ ขนาดนั้นนนนนนน
แต่ไปอัดรายการให้เค้าแล้วทำกำไลข้อมือสุดที่รักหาย เสียดายมากๆๆๆ
เพราะใส่ติดตัวเป็นประจำ หาซื้อที่ไหนไม่ได้ด้วยดิ แง๊ๆๆ
กำจิงๆ แหวนนิ้วตีนที่ใส่ประจำก็หายไม่รู้ไปหายตอนไหน -*-
อะไจะหายต่อไปเนี่ย หรือว่าใจจะหาย  5555
-------------------------------------------------------------------------------------
 
วันที่ห้า
หยุดโว๊ย 55555555
 
------------------------------------------------------------------------------------
 
คิดถึงเพื่อนมากมายๆ นัดเจอกันมั่งซิวะ
ตอนนี้กูเหี่ยวแระ
แปลกเนอะ
อยู่ใกล้กันจนชิน พอห่างไปมันวังเวงพิลึก
 
---------------------------------------------
ปล เรื่องเล่า. เคยสังเกตุกันไหมว่าห้อง 4228
มีเมล์เป็นตัว K หมดเลย
ตั้งแต่ kikkizz, kameourn, K_ty_ict, kapkapp (ถึงกูจะไม่ค่อยใช้ก็เถอะ)
---------------------------------------------
 
ไปแระ บ๊ายบาย สหาย มิตรรักแฟนเพลงทุกท่าน
เจอกันใหม่เมื่อชัยชาญต้องการ
 
 
 
 
 
 
4/2/2007

ปลากระป๋อง ตรา แก๊ป แก๊ป

---------------------------------------------
ม นุ ษ ย์ โ ล ก ทำ ไ ม มี ม า ก ม า ย เ ยี่ ย ง นี้ น ะ
---------------------------------------------
 
เกิดกันวันละกี่ล้านคนกันแน่ห๊า
มะวาน 1 เมษายน ไปงานสัปดาห์สัปดาห์หนังสือมา
นัดกันกะพี่ก้อ จะไปงานด้วยกัน โอเค เจอกันแล้วลงรถใต้ดินจากสถานีพระรามเก้า มุ่งสู่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิต
พอเข้าสู่สถานีใต้ดินปุ๊ปก็เห็นผู้คนมากมายที่พร้อมกันมาที่รถใต้ดินเพื่อมุ่งสู่สถานีเดียวกัน
 
ตอนแรกคิดในใจ คนคงไม่เยอะหรอกม้าง คิดมากๆ ไอ้บ้า (แอบบ่นตัวเอง)
เพราะตอนนั้นแอบเห็นคนเดินออกมาเยอะทีเดียว หารู้ไม่ว่าอีกไม่กี่นาทีต่อจากนั้น จะเจอกับอะไร เหอๆ
เข้าหอประชุมไปเท่านั้นแหละท่าน อะโห้ นี่มันศูนย์ประชุมหรือว่าสถานีหมอชิตกันแน่ฟะ คนนั่งกันเต็มพื้นเลย แล้วที่จะเดิน หาได้ยากมากๆ
เลยต้องเดินไถไปๆๆ ทีละก้าว หยุดบ้างเดินมั่ง เหยียบตีนใครไม่รู้ 555
แต่ละซุ๊มแทบไม่ต้องเดินเข้าไปอะ เพราะคนยืนมุงกันเต็มเลย ตอนนั้นรู้สึกว่า เห้อ งานนี้นี่หนังสือแจกฟรีกันรึไง มากันเยอะจิงๆ (แล้วตูจะมาทำไม)
 
งานนี้เรียกได้ว่า มองๆไป ไม่เห็นหนังสือ เห็นแต่คน แถมไม่ค่อยมีอากาศซะอีก เลยร้อนมากๆ
เบียดกันสุดๆ จนเรากะพี่ก้อ แทบเรียกได้ว่าจะทำปฏิกิริยารวมร่าง(ฟิวชั่น)กันอยู่แล้ว
ถ้าขืนยังเบียดกันมาขนาดนี้ มันเราจะ กลายเป็นหงอคงกะเบจิต้าอยู่แล้ว โฮ๊ย โอ๊ยยยยยยยยยย
 
แต่เจอหมิวกะก้องกะลูกชายทั้ง 2 คนด้วยมาแจกลายเซ้นต์หนังสือที่เค้าเขียน หน้าตานี่สะดุดตั้งแต่ไกล เลยไปถ่ายรูปมาเป็นที่ระลึก
แล้วก็ยังโชดดีที่เจอซุ๊มนึง เลยได้หนังสือเกี่ยวกะโปรแกรมมา 2 เล่ม
แต่พี่ก้อนี่สิ ไม่ได้อารายเลย 555555 เจ๊ยังบ่นว่า ดีนะ ที่บุ๋มยังได้ แต่พี่นี่สิ ไม่ได้อะไรเลย ก็ซื้อสิเจ๊ เห็นยืนอ่านตั้งนาน 555
สรุปแล้วก็กลับกัน เดินกันได้ไม่กี่ชั่วโมงเอง เพราะไม่มีความสามารถที่จะเดินต่อได้แล้ว  ตอนนั้นคิดว่าตัวเป็นหนอน ค่อยๆกระดึบๆไป
 
เอาเถอะ ถือว่าเป็นประสบการณ์นะว่า ไม่ควรมางาน - นิทรรศการ ในวันอาทิตย์หรือวันหยุด เพราะคนจะเยอะมากๆ
 
แต่มีเคล็บลับเล็กๆน้อยๆ มาเสนอ สำหรับผู้ที่เลี่ยงเลี่ยงการไปงานในวันหยุดไม่ได้ คือ
1. ใส่คอมแบ็กไป เพราะไม่ต้องกัวใครจะเหยียบตีน เราจะเหยียบมาณก่อน 555
2. กินข้าวก่อนไป เพราะที่นั่นไม่มีที่นั่งเลย หรือจะพกเสื้อไปปูกินก็ได้ แต่ระวังคนจะเหยียบนะ
3. พกเก้าอี้ไปเอง ไม่ควรที่จะไปนั่งที่พื้นเลย อาจถูกเหยียบได้
4. เลี้ยงหนอนเพื่อศึกษาชีวิตที่แท้จิงของมัน เวลาเจอจะได้ทำตัวเหมือนมันถูก กระดิ๊บๆไป
5. ทำป้ายห้อยคอ กันการพลัดหลง
หมดแระ เหนื่อยจัง หุหุ
สมเป็นวันที่จะถูกเรียกได้ว่า ตูเป็นปลากระป๋องจิงๆ
 
 
 
3/30/2007

แก๊ป แก๊ป แดดเดียว

 
ไม่ไหววว โอ๊ยยย โอ๊ยยย โอ๊ยยย (กรุณาลากเสียงยาวๆ)
 
เ  มื  อ  ง  ไ  ท  ย  ทำ  ไ  ม  มั  น  ร้  อ  น  เ  ยี่  ย  ง  นี้  น  ะ 
 
ด้วยแสงแดดที่แสนจะร้อนแรงสุดๆ ทำให้ตอนนี้ แก๊ปแก๊ปกลายเปงแก๊ปแก๊ปแดดเดียวไปเรียบร้อยยยย
 
ที่ห้องก็ร้อนนนนนนน ในรถก็ร้อน ที่ไหนๆที่ไหนก็ร้อน โอ๊ย โอ๊ยยยยย ร้อนเจงๆ
วันๆนึง เราต้องสูญเสียเหงื่อไปกี่ลิตรกันแน่นะ  ในสภาวะแบบนี้
นั่งเฉยๆเหงื่อออกมายังกะพึ่งอาบน้ำเสด โอ๊ย โอ๊ยยยย
ขอให้เมืองไทยติดครอบแก้วทั้งประเทศแล้วเปิดแอร์พร้อมๆกัน จะเป็นไงเนี่ย 5555+
จะเย็นขึ้นไหมเน้อ โอ๊ย โอ๊ย (ใครไม่เคยฟังเสียงซาวค์แทรคเสียงนี้ โทรมาฟังกันได้ โอ๊ย โอ๊ย ไม่โทรหาเรา โทรไปฟังได้ที่อีคิม มีเสียงที่โอ๊ยๆ ที่สะใจพอๆกาน)
 
โอ๊ยย โอ๊ยย โอ๊ยยยยยยย
ขนาดเปิดแอร์มันก็ยังไม่เย็นเท่าที่ต้องการ เห้อออออออ
หรือเมืองไทยมี 3 ฤดู ร้อน ร้อนเชี่ย  ร้อนเชี่ยมากๆ แถมอีกฤดู ร้อนเวรี่โคตรเชี่ยๆ ร้อน  5555
งั้นมาหากิจกรรม ทำในช่วงนี้ดีกว่า กิจกรรมที่เราคิดว่าเวิร์คๆ คือ กินกะนอน ไม่ควรจะขยับไปไหนเลยเพราะมันจะเพิ่มดีกรีความร้อนให้มากขึ้นไปอีก
งั้นเราควรจะสนองกะกิจกรรมที่ตัวเองเสนอไปนั่นคือ ควรไปกินและนอนดีก่า
โอ๊ย โอ๊ย ไปกินและนอนดีกว่า โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ยๆ
 
-------------------------------------------------------------
 
 
 
 
3/10/2007

อ๊ากกกกกกกกกกกกก

 สอบเสร็จแล้ว ดีใจจัง หมดไปอีกปีแล้วซิน้า จบปี 3 แล้วซิเรา  
เร็วจริงๆ วันเวลา ทำไมมันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วถึงขนาดนี้นะ เหมือนว่า เพิ่งเปิดเทอมมะวานนี้เอง
แต่ละปีที่ผ่านมา คิดกันบ้างไหมว่าสิ่งที่คิดๆจะทำกัน ทำสำเร็จกันบ้างรึป่าว
 สำหรับเราก็ มีบ้างที่ทำได้อย่างที่หวัง บ้างอย่างที่ผิดหวัง หมดหวังซะจนยากจะทำใจ 
มันเป็นสัจธรรมของชีวิตอย่าคิดมากไป เดี๋ยวร้ายเดี๋ยวดี 
จะบอกว่า ปีนี้รู้สึกดีนะ เรื่องที่ค้างคาใจมา 3 ปี มันออกไปจากใจหมดแล้ว เราก็เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม 
 เหมือนกับจุดๆเดิมที่เริ่มๆต้นมา มันจบไปแล้ว ละครคิดไปเอง โล่งใจจัง รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก  
 
เริ่มต้นซะทีกับ FINAL PROJECT ขอรับ
แต่โคตรขี้เกียจเลยยยย ไม่ทำได้ปะ อยากกลับบ้านเลย แต่คิดไปคิดมาก็ไม่อยากกลับแฮะ ทำไมน่ะเหรอ ไม่บอกก...
 
 
 แต่ปีหน้าคงไม่ได้เห็นหน้าพี่ๆน้องกันอีกแล้วอะซิ เพราะต้องย้ายไปเรียนที่อื่น เศร้าอีกแล้วขอรับ 
 
ย้ายไปเรียนกรุงเทพ เบื่อๆแต่ก็แอบดีใจ เพราะจะได้ไปพบกับความเจริญซํกกะที ไม่ดีเลย พวกมึงอะ เป่าหูกู
ไม่ชอบเลยความเปลี่ยนแปลง และการจากลา ก็คงได้แต่ทำใจ ทุกคนก็เปรียบเสมือนคนขึ้นรถไฟอะแหละ
 
 
เราก็ตั้งใจทำวันนี้ให้ดีที่สุดเป็นพอ แล้วทุกๆวันก็จะเป็นวันที่ดีๆของเราเอง (หุหุ แอบคมขอรับ)
มีคนเคยสอนว่า ยังไม่ทำอะไรก็รีบทำซะก่อนไม่มีเวลา ก็เป็นจริงอย่างที่มันบอกอะแหละ 
เพราะฉะนั้นวันนี้กูจะรีบทำสิ่งที่กูยังไม่ทำ  แล้วทำอารายดีละ ทำ Final project ใช่ไหม 55555